Tag: onderbuikgevoel

Ach joh, dat komt vanzelf wel!

Ach joh, dat komt vanzelf wel!

Elke ouder heeft de volgende uitspraak wel eens gehoord: “Ach joh, dat komt vanzelf wel!” Voordat ik zelf kinderen had zei ik dat ook weleens tegen een vriendin, als ze vertelde dat haar kindje nog niet kon kruipen. Op dat moment zag ik er niks verkeerds in, maar sinds ik zelf moeder ben?? Echt, ik kan die uitspraak niet meer horen en heb er echt wel een beetje een hekel aan. Ik zal je ook vertellen waarom..

Soms komt het gewoon niet vanzelf.

Niet alle kindjes ontwikkelen zich op dezelfde manier of op hetzelfde tempo. De één loopt vlak voor zijn of haar eerste verjaardag De ander zet de eerste stapjes zo rond de tweede verjaardag. Allebei de gevallen zijn prima, want ja.. Dat eigen tempo hè?! Sommige kindjes zijn een beetje “lui” en hebben wat extra motivatie nodig en soms zelfs een beetje hulp. Ook dat is prima, er zijn niet voor niks hulpverleners die gespecialiseerd zijn in het begeleiden van (jonge) kinderen.

Ik heb het overigens niet alleen over het later beginnen met lopen, er zijn ontzettend veel dingen die ouders van jongere kinderen de nodige zorgen kunnen geven. En uit ervaring weet ik dat de mensen in onze omgeving dan al snel zeggen dat het allemaal vanzelf wel komt. Ik snap het ergens ook wel hoor. Je probeert dan heel goed bedoeld de zorgen weg te nemen. Vaak word de opmerking gevolgd door bijvoorbeeld “Pietje van Marietje praatte ook pas echt toen hij 3 was en nu klets hij je de oren van je kop!”. Wederom ontzettend goed bedoeld, maar de ouders die zich al zorgen maken kunnen hier dus helemaal niks mee. 1x de opmerking is nog niet eens een probleem, maar sommige ouders horen die uitspraak zo vaak dat het gewoon ontzettend irritant word.

 

Gewoon een beetje meer oefenen, dan komt het echt vanzelf!

 

Maar soms, soms komt het gewoon niet vanzelf. Denk bijvoorbeeld aan een kindje dat door verslapte spieren niet zonder hulp kan lopen. Of dat schattige meisje dat op haar 4e nog maar een paar woordjes spreekt. Of het kindje met autisme die veel dingen gewoon niet durft. Dan kun je als ouder zijnde nog zoveel dingen uit de kast trekken, maar vaak krijg je het dan niet voldoende voor elkaar. Ligt het dan aan de ouders? NEE! Absoluut niet, zoals ik al zei.. Soms gaat het gewoon echt niet vanzelf.

 

Absoluut goed bedoeld, maar echt.. Je kan er dus niks mee.

Zoals ik net al zei, de mensen die zo’n opmerking maken bedoelen het vaak ontzettend goed en lief. Of ze weten niet zo goed hoe ze moeten reageren als je verteld dat je je zorgen maakt over de ontwikkeling van je kindje. Ondanks de goede bedoelingen kunnen de ouders daar echt niks mee. Die “Ach joh, dat komt vanzelf wel” kan de ouders juist ook heel onzeker maken. Stel ik me aan? Zie ik dingen die er niet zijn? Verwacht ik te veel?

Als ouder zijnde ga je dan juist twijfelen en zorgt ervoor dat je tijdelijk even de zorgen naast je neerlegt. Trust me, dat deed ik ook. Je wilt niet weten hoe vaak er tegen ons is gezegd dat het allemaal vanzelf wel komt.. Dat we blij moesten zijn dat mini dude nog niet niet praatte, want als ze eenmaal zou gaan praten dan zouden we willen dat ze haar mond eens hield. Wanneer een vage kennis zoiets zei had ik nog zoiets van “het zal wel”. Maar bekenden, mensen die ons beter kennen, zeiden het ook regelmatig en daar kon ik dan zo boos om worden. Nee joh, wij willen echt niets liever dan dat ze haar mond niet houd. 

Lees ook: Onderbuikgevoel

Ach joh, dat komt vanzelf wel

Ik kan mij overigens heel goed voorstellen dat veel mensen niet weten hoe rot zo’n uitspraak kan zijn. Want als jouw kindje alles gewoon doet zoals verwacht word, of als je zelf (nog) geen kindjes hebt, dan kun je je ook moeilijk voorstellen hoe het voelt om je constant druk te maken. Hoe het voelt om constant aan jezelf te twijfelen. En hoe vervelend het is als niemand je serieus neemt. Dus, alsjeblieft.. Als iemand haar zorgen bij je uit over haar kindje.. Zeg dan niet zomaar “ach joh, dat komt vanzelf wel”. 

 

Hebben jullie ook zo’n uitspraak waar je nekharen van overeind gaan staan?

 

Volg je mij al op social media? Je kunt mij vinden op FacebookInstagram en Twitter

Onderbuikgevoel

Onderbuikgevoel

Ken je dat gevoel? Dat gevoel dat je hebt als er “iets” niet in orde is? Dat knagende gevoel dat jou iets duidelijk probeert te maken? Ik ken dat gevoel maar al te goed, het onderbuikgevoel.. En ik kan mijzelf nu nog steeds voor mijn kop slaan, omdat ik niet gelijk alles op alles hebt gezet om gehoord te worden. 

Onderbuikgevoel

Alyssa deed alles helemaal prima en volgens het boekje, tot ze een maand of 14 was. Vanaf dat moment waren er toch wel wat dingetjes die ons opvielen. Die dingetjes legden we naast ons neer, want elk kindje doet dingen anders. Tijdens de 18 maanden check bij het consultatiebureau benoemden we wel dat ze nog niet echt wat zei en dat ze niet speelde. Maar er werd gezegd dat dat helemaal niet erg was, zolang ze maar brabbelde was het gewoon goed. 

In die tijd werd ze ook veel ziek. Wij zijn echt zo ontzettend vaak bij de huisarts geweest, omdat wij het niet vertrouwden. Ze leek zoveel last van haar oortjes te hebben. Maar nee, daar was niks mee aan de hand. Van al die huisartsbezoekjes hebben we welgeteld 1x een kuur voor haar oren gehad, omdat haar oortjes er “iets” geïrriteerd uitzagen.

Zo hebben we echt maanden doorgesukkeld. Elke keer werden we weer heel even gerustgesteld, nou ja een soort van. Totdat we bij het consultatiebureau eindelijk wel serieus werden genomen door de arts. 

Verminderd gehoor en ontwikkelingsachterstand

Alyssa bleek al lange tijd verminderd gehoor te hebben. Er zat enorm veel vocht achter haar trommelvliezen. Waardoor ze dus minder hoorde én nog niet praatte. En dat was niet alles. Ook bleek ze, zoals wij al dachten, een ontwikkelingsachterstand te hebben. Maar dat zou ze allemaal binnen no-time inlopen. Dat onderbuikgevoel was het daar niet mee eens. En ja, wederom had dat onderbuikgevoel weer gelijk.

Verwijten

Oh  wat zijn wij boos geweest. Boos op de huisartsen die ons steeds wegstuurde. Want er was wel degelijk iets aan de hand. En dan het schuldgevoel.. De verwijten die ik mijzelf heb gemaakt zijn echt killing. “Had ik nou maar..” en “wat als..”. Of het verschil gemaakt zou hebben weet ik natuurlijk niet en dat maakt het zo ontzettend zuur. Maar goed, het is wat het is en terug blijven kijken heeft weinig zin.

Gelukkig is Alyssa een ontzettend vrolijke, ondernemende, gezellige meid! Ze heeft niet veel spullen nodig om zich te vermaken en ze bezorgd ons meerdere malen per dag de slappe lach! Het is zo heerlijk om haar bezig te zien met haar keybord, gitaar of een simpel blaadje wat ze gevonden heeft in de tuin. En stapje voor stapje, met de juiste hulp en begeleiding komt ze er wel. 

 onderbuikgevoel

 

Negeer dat onderbuikgevoel niet!

Als er 1 ding is wat ik van dit alles heb geleerd heb, is het dat het onderbuikgevoel er niet voor niets is. Ik zal dat gevoel daarom ook zeker niet negeren én mij ook zeker niet meer zomaar af laten schepen! En dat wil ik iedereen ook op het hart drukken. Als je het gevoel hebt dat er iets niet klopt.. Dan klopt er meestal ook iets niet. Dus laat je alsjeblieft niet zomaar afschepen. Jij kent jouw kind het beste en jij weet dus ook wanneer er iets niet helemaal goed zit. 

Volg je mij al op social media? Je kunt mij vinden op FacebookInstagram en Twitter